บ้านหลังสุดท้าย

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อ 4-5 ปีที่ผ่านมา(นับจากวันที่โทรมาเล่า) เกิดขึ้นที่จังหวัดตาก ตอนนั้น คุณออดมีโอกาสได้เป็นอาสาของทางราชการไปกำจัดยุง พ่นยุง ตามหมู่บ้าน เขาก็จะแบ่งๆกันไปว่าใครได้ไปที่ไหน คุณออดก็ได้ไปที่หมู่บ้านแห่งนี้ แต่ละหมู่บ้านที่ไปก็จะมีพนักงานอยู่ 4-5 คน ซึ่งตำบลนึงก็จะมีหลายหมู่บ้าน ตำบลนี้มี 13 หมู่บ้าน คุณออดก็ไปทำงานกันปกติ ซึ่งก็ต้องใช้เวลาหลายวันอยู่เหมือนกันกว่าจะครบทุกหมู่บ้าน

จนมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ หมู่บ้านนี้จะใหญ่นิดนึง ต้องใช้เวลาประมาณ 2-3 วัน ถึงจะครบทุกหลัง วันแรกก็แบ่งกันทำงานไป พอถึงประมาณซัก 6 โมงเย็น คุณออดก็คุยกับคนอื่นๆว่า วันนี้คงพอแค่นี้ เตรียมตัวจะกลับ อยู่ๆก็มีป้าผู้หญิงออกมาจากไหนก็ไม่รู้ป้าก็ตะโกนบอกว่า หนุ่มๆ ยังไม่ได้ไปฉีดบ้านป้าเลย คุณออดก็หันไป ก็เห็นป้ายืนอยู่ห่างกับคุณออดประมาณ 10 เมตร ลักษณะของป้าจะใส่เสื้อสีขาว กางเกงสามส่วนใหญ่ๆ แล้วคุณออดก็ตอบป้าไปว่า อ๋อ อีกโซนนึงต้องรอมาทำพรุ่งนี้ เพราะวันนี้มันหมดเวลาแล้วครับ คุณออดก็เลยถามป้าต่อว่า แล้วบ้านป้าอยู่ตรงไหน ป้าก็ชี้ไปตรงท้ายหมู่บ้าน แล้วก็บอกว่า บ้านป้าอยู่นู่น หลังสุดท้ายนู่นเลย คุณออดก็บอกว่า อ่อ พรุ่งนี้ก็น่าจะไปถึงบ้านป้านะครับ แล้วก็เดินทางกลับกัน รุุ่งเช้าวันถัดมา พวกคุณออดก็มาฉีดยุงตามปกติ ไล่ๆไปเรื่อยๆ จนไปถึงบ้านหลังสุดท้ายที่เป็นบ้านของป้า พอมาถึง คุณออดก็เจอลุงคนนึงที่อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ คุณออดก็บอกลุงว่า ลุง ผมจะมาฉีดน้ำยากันยุงให้นะ ลุงก็ถามว่า ใครไปบอกหละ คุณออดก็บอกว่า มีป้าอยู่คนนึง เขาบอกว่าบ้านอยู่ตรงนี้ หลังสุดท้าย บอกให้มาฉีดด้วย ยุงเยอะมากๆ ลุงแกก็บอกว่า มีป้าที่ไหนไปบอก เขาอยู่คนเดียว คุณออดก็ถามว่า อ้าว ลุงอยู่คนเดียว ทำไมบ้านหลังใหญ่จัง ลุงก็บอกว่า อ๋อ ลุงก็มีลูกสาว แต่เขาทำงานอยู่ต่างประเทศ คุยๆกันไป ลุงก็คิดว่า คงเป็นป้าข้างบ้านหละมั๊ง ที่อยู่ในโซนเดียวกัน

แล้วลุงก็เปิดประตูบ้านให้เข้าไปฉีด และก่อนที่คุณออดจะเข้าไปฉีด ก็ต้องให้เจ้าของบ้าน เปิดห้องไว้ทุกห้อง เพราะจะได้สะดวก แล้วคุณออดก็ไล่ฉีดไปเรื่อยๆ จนไปถึงห้องๆนึง ห้องนั้นจะมีโต๊ะที่ตั้งรูปอยู่ ที่เป็นกรอปรูปเล็กๆ คุณออดก็เห็นว่าเป็นรูปป้าคนเมื่อวานหนิ แล้วทำไมลุงบอกว่าลุงอยู่คนเดียว แต่ตอนนั้นคุณออดก็ไม่ได้สนใจอะไร ต้องรีบๆทำ เวลาก็ใกล้จะมืดแล้ว แล้วคุณออดก็สังเกตในบ้านของคุณออด ก็เหมือนว่าเพิ่งจัดงานอะไรซักอย่าง ยังมีข้าวของ ถ้วยชามยังกองๆไว้อยู่เลย คุณออดก็ไล่ๆฉีดไป จนไปถึงห้องสุดท้าย พอเดินเข้าไป สิ่งที่คุณออดเห็นก็ทำให้เครื่องฉีดยุงแทบหล่นจากมือเลย เพราะว่า มีโลงแช่เย็นอยู่ในห้องนั้น ตอนนั้นคุณออดก็ทำอะไรไม่ถูก คิดอะไรไม่ออก ซึ่งตอนนั้น ลุงก็คอยปิดห้องตามหลังที่คุณออดฉีดไล่ยุง เพื่อที่จะไม่ให้น้ำยาออก แต่ตอนนั้นลุงก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆคุณออด คุณออดก็ยืนนิ่งไปแปปนึง คุณออดก็คิดว่าทำไมลุงแกมีโลงอยู่ในบ้านด้วย พอคุณออดมองดีๆก็เห็นว่า โลงก็ยังมีการใช้งาน มีสายไฟระโยงระยาง และพอกวาดตาไปก็เจอรูปป้า ที่เป็นรูปหน้าศพ เห็นแบบนั้น คุณออดก็ร้องแต๋วแตกเรียกลุง

ลุงก็มาแล้วถามว่า มีอะไรๆ คุณออดก็ต่อว่าลุงประมาณว่า ลุง ทำไมไม่บอกผม ว่าในห้องมีโลงศพ ด้วยความที่ลุงอายุก็เยอะแล้ว ลุงก็พูดกลับมาว่า อ้าว ลืมไป คุณออดก็บอกกับลุงว่า ป้าคนที่มาบอกผมให้มาฉีดยุงที่บ้านก็ป้าคนนี้แหละครับ ลุงก็ถามว่า อ้าวไปเจอตรงไหน คุณออดก็บอกว่า เจอตรงกลางๆหมู่บ้านเนี่ยลุง ลุงก็พูดว่า อ๋อ แสดงว่าป้าแกยังไม่ไปไหน รอลูกเขาจริงๆ ลุงก็เล่าต่อว่า ป้าเขามีโรคประจำตัว และก่อนที่ป้าจะเสีย ป้าก็บอกกับลุงไว้ว่า ถ้าชั้นไม่อยู่แล้วเนี่ย ถ้าชั้นตายไปแล้ว ถ้าจะเผาศพ ให้รอลูกกลับมาก่อน ให้เก็บศพเขาไว้จนกว่าลูกจะกลับมา เพราะว่าป้านั้นรักลูกคนนี้มากๆ แล้วคุณออดก็ยิงคำถามกลับไปว่า แล้วลุงไม่เคยเจอป้าหรอ ลุงก็บอกว่า ก็เคยได้ยินเสียงมาจากในครัว เหมือนมากินข้าว ดังก๊อกแก๊กๆ คุณออดก็ถามต่อว่า แล้วลุงไม่กลัวหรอ เก็บศพไว้แบบเนี้ย ลุงก็บอกว่า ไม่กลัวหรอก ลุงก็รักกับป้ามาตั้งหลายปี บางครั้งลุงก็เคยเอาที่นอนมานอนข้างๆโลงกับป้าเหมือนกัน คุณออดก็ถามต่อว่า แล้วคนแถวๆนี้เขาไม่กลัวกันหรอ ลุงก็บอกว่า ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา ส่วนลูกของป้ายังไม่กลับบ้าน ก็เพราะว่า ลูกทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ ลุงก็บอกว่า เขาลางานกลับมาไม่ได้จริงๆ ตอนที่คุณออดไปเจอนั้น ศพของป้า อยู่ในห้องนั้นมาประมาณ 1 เดือน