วันปล่อยผี

เรื่องราวทั้งหมดนั้นไม่ได้เป็นเรื่องราวที่ผมได้พบเจอเอง แต่ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของน้องสาวที่พบเจอ แล้วก็มาเล่าให้ผมฟังอีกทอดหนึ่ง น้องสาวของผมอาศัยอยู่ในจังหวัดหนองบัวลำภู เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเกิดขึ้นเมื่อตอนที่น้องสาวของผมยังเป็นเด็ก โดยอาศัยอยู่กับยาย ในสมัยก่อนนั้น ที่บ้านยังเป็นบ้านไม้เก่าๆมี 2 ชั้น ตั้งอยู่ในเขตชนบท ถนนหนทางยังไม่มีการลาดยางด้วยซ้ำ ในช่วงบ่ายน้องสาวของผมก็ออกไปเล่นกับเพื่อนตามปกติ แต่ว่ายายข้างบ้านก็ได้เปิดประตูออกมาบอกน้องๆกับเพื่อนๆว่า “คืนนี้ อยากกลับบ้านดึกนัก 4 โมงเย็นก็กลับบ้านกันได้แล้ว อย่ารอให้ฟ้ามืด” แล้วพอเล่นกันจนถึง 4 โมงเย็น เด็กๆก็พากันรีบแยกย้ายกันกลับบ้านตามคำบอกของคุณยาย

พอตกดึกช่วงกลางคืนนั้น น้องสาวก็มักจะดูละครหลังข่าวตลอด แต่ว่าคืนนั้นยายกลับรีบไล่ให้น้องขึ้นไปนอน น้องก็เลยจำใจขึ้นไปนอนที่ห้องชั้น 2 พอขึ้นไปบนชั้น 2 ได้แต่ว่าน้องยังไม่ง่วง ก็เลยมองลงมาที่หน้าต่าง น้องเห็นยายและคนบ้านอื่นๆ พากันเอาสายสินญ์มาพันรอบบ้าน แต่ด้วยความเป็นเด็กก็ไม่ได้คิดอะไร นอนเล่นอยู่บนเตียง รอยายขึ้นมานอนเป็นเพื่อน สักพักหนึ่งยายก็ขึ้นมาบนชั้น 2 เพื่อจะนอนกับน้องด้วย แต่โดยปกติแล้วน้องสาวจะไม่ได้นอนเร็วขนาดนี้ต้องรอละครหลังข่าวจบก็เกือบจะ 5 ทุ่ม แต่คืนนี้ต้องมานอนตั้งแต่ 2 ทุ่ม น้องจึงนอนไม่หลับ นอนกลิ้งไปกลิ้งมาซักพักจนสายตาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่บนคานของบ้าน ด้วยลักษณะของตัวบ้านนั้นเป็นบ้านไม้เก่าๆ จะไม่มีฝ้าเพดาน ถ้าเกิดนอนหงายมองขึ้นไปด้านบน ก็จะสามารถมองเห็นโครงหลังคา มองเห็นคานของหลังคาได้

สิ่งที่น้องสาวของผมเห็นก็คือผู้หญิงผมยาว ใส่ชุดขาว กำลังนอนเหยียดตัวตรงอยู่บนคานบ้านด้านบน สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นซีดมาก จนเกือบจะเป็นสีขาว และมีเส้นเลือดสีดำตามผิวหนังขึ้นเต็มไปหมด เธอคนนั้นมองลงมาที่น้องของผม แล้วก็ค่อยๆอ้าปากออก หลังจากนั้นก็มีน้ำสีดำดำๆไหลออกมาจากปากของเธอ น้องได้แต่นอนตกใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากบอกยาย คุณยายมันก็นอนอยู่ข้างๆ น้องเลยตัดสินใจเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงทั้งตัว

สักพักหนึ่งจนเวลาผ่านไป น้องคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะไปแล้วจึงค่อยๆเลื่อนเปิดผ้าห่มออก ตอนนี้คานบ้านด้านบนไม่มีใครอยู่อีกแล้ว ผู้หญิงคนนั้นหายไป แต่ว่าหางตาของน้องกลับมองเห็นผู้หญิงคนเดิม คราวนี้ลงมายืนอยู่ข้างๆตู้เย็น ที่อยู่เยื้องกับที่นอน พอผู้หญิงคนนั้นสังเกตได้ว่าน้องสาวของผม มองเห็นเธอแล้ว เธอก็ค่อยๆแสยะยิ้มให้กับน้องของผม ตอนนั้นน้องบอกว่ากลัวสุดขีดก็เลยเอาตัวมุดเข้าไปนอนใต้ตัวยาย จนกระทั่งยายตื่น ยายนั้นงัวเงียลุกขึ้นมาถามน้องว่าเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น แต่ด้วยความที่ดึกแล้วรวมไปถึงความกลัวสติยังไม่กลับมาเต็มที่ จึงไม่กล้าบอกอะไรกับยาย ค่อยๆเหลือบตาไปมองอีกทีผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้ว เช้าวันต่อมาน้องตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้ยายฟัง ยายจึงพูดว่า “เมื่อคืนนี้เป็นวันปล่อยผี” เนื่องจากน้องยังเป็นเด็กและยังจิตอ่อนก็เลยสามารถสื่อสารกับวิญญาณต่างๆที่ถูกปล่อยออกมาได้ นั่นคือความเชื่อของคนในแถบนั้น วันปล่อยผีนั้นมีเอาไว้ทำอะไร น้องสาวของผมก็ไม่ แต่ว่าคนแถวนั้นมักจะมีการทำพิธีในวันแบบนี้ ทุกๆปีปีละ 1 ครั้ง

เจ้าของเรื่อง : คุณเก้า