เธอชื่อเพลงอุ่น

เรื่องราวทั้งหมดเป็นประสบการณ์ของคุณย่าค่ะ ซึ่งคุณย่านำมาเล่าให้กับแบมฟังอีกทีหนึ่ง ต้องย้อนกลับไปเกือบๆ 50 ปีที่แล้ว ตอนนั้นคุณย่าอายุได้ 25 ปี แต่ปัจจุบันนี้คุณย่ามีอายุ 75 ปีค่ะ ช่วงอายุที่คุณย่า 25 ปีนั้น คุณย่าได้แต่งงานกับคุณปู่ แล้วก็เกิดท้องลูกคนแรก จนครบกำหนดคลอด เวลาประมาณซัก 4 ทุ่ม คุณย่ามีอาการปวดท้องใกล้คลอด คุณปู่จึงพาคุณย่าส่งโรงพยาบาลตำรวจแห่งหนึ่ง พอไปถึงที่โรงพยาบาล ทั้งคุณหมอรวมไปถึงพยาบาล ก็เข้ามารับบริการดูแลคุณย่าเป็นอย่างดี พยาบาลคนหนึ่งพาย่าไปที่ห้องรอคลอด

ห้องรอคลอดนั้นมีทั้งหมด 2 เตียง เตียงแรกมีผู้หญิงคนหนึ่งท้องแก่ มานอนรอคลอดอยู่ก่อนแล้ว ส่วนเตียงที่ 2 ไม่มีใครนอน แต่ว่ามีรอยบนผ้าปูเตียง เหมือนกับว่าก่อนหน้านี้มีคนนอนอยู่ พร้อมกับที่หัวเตียงมีชื่อคนไข้ติดอยู่ว่า นางสาวเพลงอุ่น แต่ว่าตอนนั้นคุณย่าก็ไม่ได้สงสัยหรือแปลกใจอะไร คิดแค่ว่าพยาบาลคงยังไม่ได้ออกมาเปลี่ยนแค่นั้นเอง แล้วอยู่ๆผู้หญิงเตียงแรกก็พูดกับคุณย่าว่าผู้หญิงคนนี้เข้าห้องคลอดไปตั้งแต่ 6 โมงเย็นแล้ว ป่านนี้คงคลอดไปแล้วและไปนอนห้องพักฟื้นแล้วแหละ คนหน้าก็เลยพยักหน้ารับไว้ไม่ได้สนใจอะไร จนเวลาผ่านไปสักตี 1 ก็มีพยาบาลเดินมาตรวจว่าคุณย่านั้นพร้อมที่จะคลอดแล้วหรือยัง แปลว่าพยาบาลนั้นบอกว่า ปากมดลูกยังเปิดไม่ถึง 10 เซ็นต์ ยังคลอดไม่ได้ แล้วพยาบาลก็เดินออกไป ในจังหวะที่พยาบาลเปิดประตูนั้นคุณย่า ก็มองเห็นผู้หญิงใส่ชุดของโรงพยาบาล อุ้มเด็กเดินผ่านไปเหมือนกัน คุณย่าก็ไม่ได้แปลกใจอะไรคิดว่าคงเป็นคนไข้ในโรงพยาบาล จนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงประมาณตี 3 คุณย่าเกิดอาการเจ็บท้องอย่างหนัก ก็รีบกดกริ่งเรียกพยาบาล แล้วคุณย่าก็มองไปที่ประตูห้อง ซึ่งประตูโรงพยาบาลนั้นจะมีกระจกสี่เหลี่ยมเล็กๆให้พอมองลอดเข้ามาได้ คุณย่าเห็นผู้หญิงคนเดิมที่ใส่ชุดคนไข้อุ้มเด็กทารกเดินผ่านหน้าห้องไปแล้ว กลับมายืนมองคุณย่าผ่านช่องกระจกเล็กๆ คุณย่าก็ตกใจแต่ว่าไม่ได้คิดอะไรมาก

จนเวลาล่วงเลยไปถึง 6 โมงเช้า คุณหมอก็พาคุณย่าเข้าไปที่ห้องคลอด ในระหว่างที่คุณหมอและพยาบาลกำลังชุลมุนกันอยู่ในห้องคลอดนั้น คุณย่าก็เล่าให้ฟังว่าเห็นผู้หญิงคนเดิมมายืนมอง แต่ว่าในครั้งนี้ไม่ได้อยู่นอกห้องอีกแล้ว แต่ว่าเธอคนนั้นกลับมายืนอยู่มุมๆหนึ่งในห้องคลอดนั่นเอง ครั้งนี้คุณย่ามั่นใจแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแน่นอน คุณย่านึกในใจว่าอย่ามาทำอะไรกันเลย พ่อออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่จะไปทำบุญให้ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็หายไป หลังจากนั้นคุณย่าก็ทำการคลอดลูกเป็นที่เรียบร้อย พยาบาลก็พาคุณย่าไปที่ห้องพักฟื้น คุณย่านอนอยู่ในโรงพยาบาลทั้งหมด 3 วัน คุณย่าบอกว่า 2 วันแรกนั้น ได้ยินเสียงผู้หญิงกล่อมลูกที่หัวนอนทั้งคืน แต่เมื่อคืนที่สามผู้หญิงคนเดิม กลับมาเข้าฝันคุณย่า แล้วก็พูดแต่คำว่า “ ฉันชื่อเพลงอุ่น ฉันชื่อเพลงอุ่น” พูดอยู่ประโยคเดิมซ้ำๆจนคุณย่าตื่น เวลาสัก 10 โมงครึ่ง คุณย่ากำลังจะออกจากโรงพยาบาล ก็ได้เห็นบุรุษพยาบาล 2 คน กำลังเข็นเตียง 2 เตียง ที่มีผ้าคลุมปิดหน้าหรือว่าเข็นศพนั่นเอง เข็นผ่านหน้าคุณย่าไป แล้วสิ่งที่ทำให้คุณย่าต้องตกใจมากที่สุดก็คือ หนึ่งในเตียงนั้นมีชื่อเขียนว่า นางสาวเพลงอุ่น คุณย่าทั้งตกใจและก็นิ่งเงียบไป สุดท้ายจึงตัดสินใจถามกับบุรุษพยาบาลว่า “ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรถึงเสียชีวิตลง แล้วจะเอาศพของเธอนั้นไปไหน” บุรุษพยาบาลจึงตอบกลับมาว่า “เธอตกเลือดตายระหว่างคลอดลูก เลือดไหลหมดตัวเส้นเลือดแบนไปหมด ไม่มีลมเบ่งสุดท้ายตายทั้งแม่ทั้งลูก เธอเสียมาได้ 4 วันแล้วกำลังจะเอาศพไปส่งให้กับญาติ” คุณย่าได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับทรุดนั่งลงทำอะไรไม่ถูก

จนเวลาผ่านไปประมาณ 1 สัปดาห์ คุณย่าก็ได้ไปทำบุญให้กับเธอและลูกของเธอ พร้อมกับเขียนชื่อส่งบุญไปให้ นางสาวเพลงอุ่น