ทายาทคนต่อไป!!

ก็มีเรื่องอยู่ว่าย่าเราเป็นคนที่ใจดีมากและมีหลานทั้งหมด2คนคือพี่สาวกับเราแต่เรากับพี่สาวจะคนละแม่กันบ้านของย่าก็ชื่อว่าบ้านอุบลปรีชาซอยวังหินจังหวัดชลบุรีตอนนั้นเราก็ไปอยู่กับย่าซึ่งบ้านย่าจะมีห้องนอนทั้งหมดประมาณ5ห้องนอนพอหลังเรามารู้ว่าย่าเรานั้นเป็นพวกคนเล่นของวันนั้นเราก็เดินผ่านหน้าห้องพระ เราก็ได้ยินย่าคุยกับใครสักคน เขาพูดว่า:บลเธอมีไรรีบทำนะเธอนะมีเวลาเหลือน้อยเต็มที่(ย่าเราชื่ออุบลนะครับ) สักพักย่าเราเดินออกจากห้องพระเราก็ถามว่า

เรา:คุณย่าครับคุยกับใครเหรอครับ?
ย่า:ไปนอนเถอะลูกฟิล์มไม่มีอะไรหรอก พอเรานอนกับย่าทุกคืนสิ่งที่เราจะได้ยินคือเสียงเด็กวิ่งๆในบ้านทั้งที่ไม่มีเด็กย่าก็จะตื่นแต่ย่าจะไม่พูดแถมจะรีบกอดเราทันทีพอเราอยู่กับย่ามาจนถึงปี2552เราก็ถูกยายเรียกกับไปอยู่ด้วย
เรา:คุณย่าครับหนูไปก่อนนะครับถ้ามีเวลาผมจะกลับมานะครับ
ย่า:อย่าลืมโทรมาหาย่านะลูก
เรา:ครับ

พอผ่านไปปีกว่าเราก็ไม่ได้กลับไปอยู่กับย่าเลยโทรคุยบ้างคะหลังๆนี้เราว่าย่าหายไปโทรไปก็ไม่รับ จนแม่โทรมาบอก

แม่:ฟิล์ม?พรุ้งนี้แม่ไปรับบ้านยายนะมาหาย่า
เรา:จริงเหรอแม่ดีใจจังเลย
เราก็เก็บเสื้อผ้าขนมอะไรเตรียมพร้อม
พอแม่มารับเราก็เห็นแม่ทำหน้าไม่สบายใจใส่ชุดดำแม่ก็พาเรานั่งรถตุ๊กตุ๊กไปวัดวังหินสิ่งแรกที่เราเห็นคือพ่อนั่งอยู่ตรงศาลาเราก็ถาม
เรา:พ่อแม่ย่าอยู่ไหนครับ
แม่:ย่าเขาตายแล้วนะลูกไปสบายแล้ว

เรามือไม้อ่อนแทบทรุดร้องไห้ทั้งวันเพราะย่าเป็นคนที่เรารักที่สุดและรักกว่าพ่อแม่เพราะย่าเข้าใจเราเสมอมา หลังจากย่าตายเราก็กลับมาอยู่บ้านเพราะแม่เลิกกับพ่อภายหลังสามปีที่ไม่ได้เจอพ่อเลยเราก็อายุ15เข้าไวรุ่นแล้วได้ข่าวว่าพ่อโดนผู้หญิงหลอกเงินไปหมดจนบ้านอุบลปรีชาสกปรกมากสิ่งที่เราเห็นตอนไปหาพ่อคือบ้านเหมือนบ้านผีสิงสกปรกมากและขี้หมาเต็มไปหมดตอนนั้นเราก็ไม่ใช่คนเล่นของนะแต่ก็ศึกษาพวกเรื่องไสยศาสตร์พอสมควรเราเคยอ่านว่าถ้าตรงไหนเย็นตรงนั้นจะมีวิญญาณตอนเดินขึ้นบ้านเราร้องไห้ตลอดเเละพูดคนเดียวหน้ากระจกห้องย่าว่า

เรา:คิดถึงย่าจังกี่ปีแล้วที่หนูไม่ได้กอดย่ากี่ปีแล้วที่หนูไม่ได้กราบเท้าย่ากี่ปีแล้วรางวัลคัดรายมือชนะเลิศประกวดวาดภาพวันแมาชนะเลิศจะให้ย่าดูแต่ย่าคงไม่อยู่แล้ว ตอนนั้นรู้สึกเหมือนจริงว่ามีคนมากอดคอและเอาคางมาซบที่ไหล่ตอนนั้นเราเบยพูดออกไปว่า

เรา:ผมคิดถึงย่านะครับขอบคุณนะครับที่มาหาผม พอเราจะเดินออกจากห้องย่าคือเราแทบหงายท้องรู้สึกว่ามีคนกะตุกแขนอย่างแรงเราก็พูดในใจว่า หนูต้องไปนะย่าหนูอยู่ไมาได้ไว้จะกลับมาหาใหม่ พอเรากลับบ้านเราก็ฝันว่ามีคนแก่คนนึงมาบอกเราว่า “มึงทำไมมึงไปดูแลพวกกูปล่อยให้พวกกูอด”พอเราตื่นเราก็รีบตื่นตอนเช้าไปซื้อผัดหมี่และข้าวไปไหว้ย่าที่บ้านตอนนั้นเรารู้ว่ามีเสียงกระซิบเบาๆจากหู (คนที่จะดูแลบ้านนี้และเป็นเจ้าของบ้านคนต่อไปคือมึง) เราก็ไม่ใช่เสียงย่าเราก็นั่งลงบนเตียงที่ย่าตายเราก็หันไปทางซ้ายนึกถึงภาพตอนที่ย่าป้อนข้าวเราย่าเย็บเสื้อให้เราและพาเรานั่งโยกแยก สิ่งแรกที่เราเห็นคือย่ายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าใส่ชุดสีฟ้าเราก็วิ่งเข้าไปกอดและพูดด้วยน้ำตาว่า

เรา:ย่าครับผมรักย่าผมรักย่าที่สุดเลยย่ากลับมาหาผมแล้ว
ย่า:ฟิล์ม?ย่ารักฟิล์มนะแต่ย่ามาหาหนุได้เเปบเดียวย่าไม่มีพลังมากขนาดนั้นด้วยความรักของหนูย่าจึงกลับมาหาหนูได้แปบเดียวฟิล์มดูแลตัวเองดีดีนะลูกกลับมาหาย่าบ่อยๆนะมีอะไรไหว้ย่าบอกย่าได้นะลูกถึวคนอื่นจะไม่เข้าใจฟิล์มแต่ย่าจะเข้าใจหนูตลอดนะ จากนั้นย่าก็หายไปพร้อมกับพ่อที่วิ่งขึ้นมาชั้นสองและถามว่า

พ่อ:น้องฟิล์มเป็นไร
เรา:เปล่าครับพ่อแค่คิดถึงย่า จากนั้นเราจะเป็นคนโดนผีอำตลอดเช่นได้ยินเสียงดนตรีไทยและผีมาหลอกในฝันจนบางทีเราบ้าและไม่อยากหลับเป็นคนขี้กลัวมาก และเราเคยฟังคำย่ามาว่า หากไม่อยากให้ผีมาหลอกเราต้องทำความดีจากนั้นเราก็ทำบุญใหญ่ตลอดไม่เลี้ยงสัตว์กินเจเป็นระยะระยะจากนั้นเราก็อุทิศบุญให้บ้านย่า จนเราฝันเห็นหน้าบ้านย่าและมีหมอกเยอะตรงนั่นมีผู้หญิงคนนึงเดินอยูใส่ชุดไทยเขาเป็นใครกันนะ
เขา:ฟิล์มขอบคุณที่อุทิศบุญให้ย่าและพี่นะ
เรา:ย่าเป็นไงบ้างครับสบายดีไหมครับ
เขา:สบายดีจ้ะพี่ต้องไปก่อนนะฟิล์มลาก่อน
เรา:พีเป็นใครครับทำไมหน้าตาคล้ายผมเลย
เขา:พี่คือพี่สาวฟิล์มที่ถูกทำแท้งไปก่อนที่ฟิล์มกับพี่ของฟิล์มจะเกิดเสียอีก(พูดด้วยน้ำตา)เขาเอาศพพี่ไปโยนทะเลแต่ย่าเห็นพี่ได้จึงให้พี่มาอยุ่ที่บ้านด้วยพี่รอบุญบารมีเพื่อจะได้ไปเกิดน้องพี่อนาคตเธอนั้นึะลำบากกายนิดแต่อนาคตข้างหน้าบ้านและความสุขจะเดินทางมาหาเธอ
เรา:พี่ไปดีดีนะครับขอให้ไปเกิดที่ดีหากเรามีบุญต่อกันคบได้เจอกันอีก
เขา:ฟิล์มมองไปตรงระเบียงสิ

พอเราหันไปเห็นย่ายืนร้องไห้และเดินกลับเข้าไปหายไปในประตูพอเราหันกลับมาพี่เราก็หายไปพร้อมกับมีเสียงดังทั่วว่า ลาก่อนน้องพี่เราจะได้เจอกันในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จากนั้นทุกวันนี้บ้านอุบลปรีชาก็ยังร้างอยู่เราจะทำความดีอุทิศให้ย่าตลอดเวลา แต่ด้วยความเค้นอะไรบางอย่างเหมือนใครทำอะไรเราทุกครัจะมีคนแก่มาเข้าฝันและชี้มาหาเราว่าพวกนั้นมันแกล้งหนูใช่ไหมกูขอให้พวกมึงชิบหายที่บังอาจมาทำร้ายลูกหลานกู พอตื่นจากฝันจะได้รับข่าวร้ายจากคนนั้นตลอดเวลาเช่นป่วยบ้างรถล้มบ้างอะไรบ้างซึ่งเราไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟับมาก่อนแม้แต่พ่อแม่แต่อยากใหทุกคนได้อ่านเพราะความรักและความน่ากลัวทุกวันนี้บ้านอุบลปรีชาคงตั้งอยู่ซอยวังหินอยู่เหมือนเดิมแต่จะน่าสยดสยองกว่าเดิม