พี่ช่วยไปส่งเพื่อนหนูที่รัชดาหน่อยสิ พี่ผ่านทางนั้นมั้ย?…หนูจะมารำแก้บน

เรื่อง ไม่น่ารับมาเลย คุนชิว…วันนั้นคุณชิวได้ขับรถกลับจากงานโรงเรียนเก่าที่จังหวัดอยุธยา ขากลับได้ใช้เส้นทางถนนสายเอเชียเข้าพหลโยธิน แล้วตัดมาเส้นเชื่อมวิภาวดี ตรงช่วงหน้าฐานทัพอากาศ ประมาณ 50 เมตร ก็เห็นเป็นผู้หญิง 2 คน ใส่ชุดไทยประยุกต์ ยืนรออยู่ใต้สะพานทางเข้าฐานทัพอากาศ แล้วก็ได้โบกรถของคุณชิว คุณชิวก็แปลกใจว่าทำไมถนนถึงได้เงียบมากขนาดนี้ แต่ก็จอดรับเพราะเห็นเป็นผู้หญิง คิดว่าคงจะมางานเลี้ยงในฐานทัพอากาศ
คุณชิวก็ถามว่า “มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ”

ผู้หญิงคนนั้นก็บอกว่า “พี่ช่วยไปส่งเพื่อนหนูที่รัชดาหน่อยสิ พี่ผ่านทางนั้นมั้ย?” แล้วบังเอิญว่าบ้านคุณชิวก็อยู่แถวห้วยขวางต้องใช้ถนนเส้นรัชดาอยู่แล้วจึงรับปากว่า “ถ้าไม่กลัวหรืออะไรก็จะไปส่งให้” จากนั้นสองคนนั้นก็ร่ำลากัน พออีกคนขึ้นรถมาแล้ว คุณชิวจึงหันไปมองกระจกข้างซ้าย ผู้หญิงอีกคนก็หายไปแล้วเพียงแค่เเวบเดียว คุณชิวก็เลยไม่คิดอะไรเพราะมันดึกแล้ว ช่วงนั้นเป็นเวลาประมาณเที่ยงคืนเกือบๆตี 1

ก็ขับรถมาเรื่อยๆ คุณชิวก็รู้สึกแปลกๆ แอร์ในรถที่เย็นๆแต่คุณชิวกลับร้อน เหงื่อตก..คุณชิวก็ได้ถามผู้หญิงคนนั้นว่า “มางานเลี้ยงหรอครับ” ผู้หญิงคนนั้นก็ตอบว่า “ป่าวค่ะ หนูจะมารำแก้บน” ลักษณะการตอบของผู้หญิงนั้นคือจะนั่งหันหน้ามองตรงอย่างเดียว คุณชิวเลยถามต่อว่า “รำแก้บนตอนตี 1 เนี้ยนะ” ผู้หญิงก็ตอบว่า” ใช่ค่ะ ” แล้วก็ถามต่อว่าอยู่ตรงไหน ผู้หญิงคนนั้นก็บอกว่า แยกรัชดา เดี๋ยวถึงแล้วหนูจะบอกพี่เอง ในระหว่างทางผู้หญิงคนนั้นก็ฮัมเพลงรำ(พวกเพลงไทยเดิม)

พร้อมกับรำอยู่ในรถแต่ไม่ได้หันหน้ามาทางคุณชิวเลย หันหน้าตรงอย่างเดียว ตอนนั้นคุณชิวเริ่มสองจิตสองใจ จะจอดให้ลงก็ทิ้งไม่ได้ก็เลยต้องขับต่อไป พอขับมาถึงช่วงแยกเกษตรฯไฟทางก็จะเยอะ พอแสงไฟสาดเข้ามาคุณชิวก็มองเงาสะท้อนจากกระจกรถด้านหน้ากลับมองไม่เห็นผู้หญิงคนนั้น มองเห็นเป็นเบาะว่าง ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ดวงต่อกี่ดวงก็ยังไม่เห็นเงานสะท้อนของผู้หญิงคนนั้น และยังคงเห็นเป็นเบาะว่า (คุณชิวบอกว่าเลือกที่จะไม่ใช้ทางด่วน เลือกใช้ทางคู่ขนานแทน) แต่เมื่อหันข้างซ้ายมาก็ยังคงเห็นผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่

จึงทำให้คุณชิวมั่นใจว่าเจอผีหลอกเข้าแล้ว ในตอนนั้นคุณชิวจึงเร่งความเร็วขึ้นมาหน่อย ระหว่างทางผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงฮัมเพลงและนั่งทำท่ารำไปด้วย ผญ.คนนั้นถามคุณชิวว่า “พี่กลับดึกแบบนี้บ่อยๆมั้ย” คุณชิว “ไม่บ่อยหรอก มีวันนี้แหละพอดีไปทำธุระที่อยุธยามา” ผญ.คนนั้น “ถ้าบ่อย แล้วพี่เจอหนูตรงนั้น แวะรับหนูด้วยละกัน” คุณชิว “ไม่บ่อยหรอกครับ นี่ครั้งแรกที่กลับบ้านดึก”

พอตัดเข้าเส้นรัชดาคุณชิวก็ถามว่าจะให้จอดตรงไหน ผู้หญิงคนนั้นก็บอกให้ขับไปก่อน พอซัก 40-50 เมตรก็บอกให้จอด คุณชิวหันไปมองขวามือ เห็นมีต้นไทรกลางถนน ตุ๊กตานางรำ ตุ๊กตาม้าวางเต็มไปหมด (หรือที่ว่าโค้งร้อยศพ) และน่าแปลกคือตอนนั้นถนนเงียบมาก ไม่มีรถผ่านมาเลย มันเงียบผิดปกติ พอจอดรถได้ผู้หญิงคนนั้นก็ลงจากรถและกล่าวขอบคุณโดยยิ้มหวานให้ ยิ้มหวานแบบน่ากลัว คุณชิวก็ตอบรับว่าไม่เป็นไร

ในช่วงจังหวะนั้นคุณชิวจะรับโทรศัพท์พอดี พอเสียงประตูปิดมองมาอีกทีผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้ว แค่เวลาไม่ถึง 10 วินาที คุณชิวก็เลยตัดสินใจมองไปที่ต้นไทรต้นนั้น ก็เห็นเป็นผู้หญิงคนเดิมแต่ใส่ชุดนางรำ กำลังรำอยู่ใต้ต้นไทรด้วยใบที่ยิ้ม คุณชิวก็ช๊อคไปนิดนึงแล้วรีบขับรถกลับบ้าน หลังจากที่ถึงบ้านก็ได้โทรมาเล่าให้พี่ป๋องฟังในรายการต่อเลย ในช่วงเวลาประมาณ 2 ชม.