“โยเมื่อไหร่เราจะถึงกรุงเทพ”…พาเพื่อนกลับบ้าน

สมัยฉันอยู่ม.4 โรงเรียนฉันเคยพานักเรียนไปทัศนศึกษาที่ภาคเหนือมีเชียงใหม่และจังหวัดอื่นๆรายทาง ที่ที่ฉันชอบมากคือน้ำพุร้อนกับตอนลวกไข่ มีดอยสูงๆสวยๆเยอะ ถ้าสมัยนั้นมีเฟซบุ๊กอิสตาแกรมคงได้ถ่ายรูปอัพกันไม่หวาดไม่ไหว ระหว่างกลับกทม.ฟางเพื่อนสนิทฉันก็เกิดแน่นหน้าอกแล้ววูบไป ฟางถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในจ.พิษณุโลก ครูฤดีครูประจำชั้นอยู่เฝ้าฟาง ฉันก็ขออยู่ด้วย ส่วนคนอื่นๆก็เดินทางกลับบ้านต่อไป แต่แล้วหมอก็ยื้อฟางจากมัจจุราชไม่ได้ หมอบอกว่าฟางหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน เคยมีญาติผู้ใหญ่ของฟางหลายคนเสียชีวิตจากอาการแบบนี้มาก่อนแล้ว

ตอนขนศพฟางกลับกทม.ฉันกับครูฤดีนั่งอยู่ข้างๆศพที่เย็นเฉียบ ฉันจับมือเพื่อนไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อยเพราะฟางเป็นเพื่อนสนิทฉัน ฉันเศร้าอย่างอธิบายไม่ถูกแต่ไม่มีน้ำตาซักหยด แต่บ่อน้ำตาไปแตกร้องไห้ฟูมฟายเอาตอนเจอพ่อแม่ฟางนั่นเอง ฉันอยู่ช่วยงานศพทั้ง 3 คืนรวมถึงวันเผาด้วย หลังจากนั้นฉันก็เริ่มฝันแปลกๆ ฉันฝันว่าฉันนั่งอยู่บนรถโรงเรียนตอนขากลับมากทม. ฟางนั่งอยู่ข้างฉัน แต่พอรถมาถึงรังสิตฟางก็จะถามฉันว่า

“โยเมื่อไหร่เราจะถึงกรุงเทพ”
“แกมองออกนอกหน้าต่างสิ แกเห็นฟิวเจอร์ไหม อีกเดี๋ยวก็ถึงโรงเรียนเราแล้ว”
“โยเมื่อไหร่เราจะถึงกรุงเทพ”
“เอ๊ะ อะไรของแกเนี่ยฟาง”

แล้วฉันก็สะดุ้งตื่นขึ้นเป็นอย่างนี้อยู่หลายคืน ฉันตัดสินใจเอาความฝันนี้ไปเล่าให้แม่ฟางฟัง ฉันกลับได้ยินเรื่องที่น่าขนลุกกว่าเดิม แม่ฟางเล่าว่าตั้งแต่งานศพคืนแรกแม่ฝันเห็นรถโรงเรียนคันที่พาพวกฉันไปทัศนศึกษาวิ่งมาจอดอยู่หน้าบ้าน ฟางหิ้วกระเป๋าลงมาสีหน้าซีดเผือด พอมาถึงประตูบ้านก็ทุบประตู ปังๆๆๆๆๆ! ให้พ่อแม่มาเปิดประตูให้ พลางร้องไห้ว่ามาถึงบ้านเสียที แต่พอแม่ไปเปิดประตูให้ฟางกับรถโรงเรียนก็หายไป แล้วแม่ก็ตื่น เป็นอย่างนี้แทบทุกคืน

ฉันกับแม่ฟางไปหาคนทรง เขาบอกว่าวิญญาณฟางยังติดอยู่ในรถโรงเรียนคันนั้นแหละ ฟางยังไม่รู้ว่าตัวเองตายบวกกับตอนที่ตายยังมีห่วงว่าอยากกลับบ้าน แต่วิญญาณก็สับสนว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ฟางเลยเดี๋ยวมาเข้าฝันฉัน มาเข้าฝันแม่ ซึ่งเป็นคน 2 คนที่ฟางคิดถึงมากที่สุด วันต่อมาฉัน พ่อแม่ฟาง กับคนทรง ก็ไปทำพิธีกันที่รถโรงเรียนโดยมีครูกับนักเรียนมามุงดูรอบๆ ฉันถือธูป 1 ดอกที่เป็นเหมือนสื่อนำทางเดินไปบนเบาะที่เราสองคนนั่งคู่กันทั้งขาไปและขากลับ

พอเห็นเบาะที่ว่างเปล่าน้ำตาฉันก็รื้นขึ้น “ฟาง รถมาถึงโรงเรียนเราแล้วนะ ลงมาได้แล้วล่ะแกจะได้กลับบ้านไง” ฉันน้ำตาไหลออกมาเอง ได้ยินเหมือนเสียงอืมเบาๆ แต่ฉันอาจคิดไปเองก็ได้ แล้วก็มีลมพัดวูบใหญ่ผ่านหน้าฉันทั้งๆที่บนรถนั้นปิดหน้าต่างทุกบานย่อมมีลมเข้ามาไม่ได้แน่ๆ ฉันเดินลงมาแล้วส่งธูปใส่มือแม่ฟาง ตอนที่ธูปพ้นมือฉันก็โดนลมวูบใหญ่พัดผ่านหน้า ฉันรู้ว่าฉันได้ทำภารกิจของฉันสำเร็จแล้ว

พ่อแม่ฟางพากระเป๋าเดินทางที่เป็นเหมือนตัวแทนของฟางกลับบ้าน แล้วไปจบพิธีที่นั่น จากวันนั้นฉันก็ไม่เคยฝันเห็นฟางอีกเลยมา 10 ปีกว่าๆ บางทีพอวิญญาณฟางกลับถึงบ้านนั่นคงทำให้เธอได้รู้ตัวว่าตัวเองอยู่คนละโลกกับพวกเราแล้ว และไปสู่สุคติตามทางของเธอ

ขอขอบคุณ เพจเรื่องผีที่คุณต้องอ่าน