เกาะฉลองหรือเกาะสยอง

คือเมื่อปีที่แล้วเรากับเพื่อนเรียนจบ ป.ตรี เลยนัดกันไปเที่ยวทะเล โดยที่พักเราจะไปหากันเองที่นู้น ไปถึงเราก็เที่ยวกันตามปกติ พอบ่ายๆก็หาที่พักกัน จึงเดินในระแวกนั้น ไปเจอป้าคนนึงพอดีเลยถามว่า “แถวนี้พอจะมีที่พักติดทะเล ราคาไม่แพงไหม” ป้าก็บอกว่า “มีอยู่ที่นึง แต่ว่าต้องนั่งเรือไปนะ เป็นบ้านของป้าเอง สร้างไว้ให้ลูกสาว แต่ลูกสาวของป้าไม่อยู่

เมื่อสองสามวัน เพิ่งมีแขกต่างชาติมาค้างอยู่เลย” เราก็คิดกับเพื่อนว่าตกลงจะพัก เพราะใกล้จะเย็นๆแล้ว ทุกคนก็อยากพักกัน โดยป้าก็มาส่งที่ท่าเรือ เราก็จ่ายตังค์ตรงนั้นเลย ป้าบอกว่าพรุ่งนี้จะมีเรือมารับตอน4โมง แต่ถ้าอยากเที่ยวที่อื่น ก็โทรให้คนเรือมารับได้ตอน11โมง พอไปถึงก็จะเป็นบ้านหลังเล็กๆ ประมาณเกาะสวนตัวเลย เราโอเคมากเพราะไม่มีใครรบกวน บรรยากาศโอเคเลย ร่มรื่น~ เริ่มค่ำๆก็บาร์บีคิวกัน ดื่มแอลกอฮอร์ตามปกติ เหตุการณ์แปลกก็เริ่มเกิดขึ้น คือจริงๆเราเริ่มแปลกใจตั้งแต่ตอนนั่งเรือมาละ พี่คนขับเรือดูรีบไปรีบกลับ แปลกๆอะ กลับมาตอนนี้คือเพื่อนเริ่มมึนกัน ละ แต่เราไม่ดื่มนะคะ ก็เม้าท์มอยเรื่อยเปื่อย คือเหมือนจังหวะเราหันหน้าเพื่อนจะไปคุยกับเพื่อนอีกคน เหมือนเราเห็นผู้หญิงผมยาว ยาวมาก ยืนอยู่ที่พุ่มไม้ ใจเริ่มก็สั้น แต่ก็คิดว่าน่าจะตาฝาด เราเลยจะไปล้างหน้าซักหน่อยอาจจะเพราะเริ่มง่วงด้วย

เราเลยเดินไปเข้าห้องน้ำ คือข้างที่ ที่เราบาร์บีคิวจะมีห้องน้ำอยู่เป็นห้องน้ำสำหรับล้างตัว เผื่อเล่นน้ำทะเลมา ไปถึงเราก็ก้มล้างหน้า จังหวะเงยขึ้นคือ ประตูห้องน้ำจะไม่ติดกับหลังคา แล้วเราเห็นผู้หญิงคนเดิมนั่งห้อยขาลงมา ผมยาวจนถึงพื้นเลย ละยิ้มให้เราแบบปากกว้างมาก เราใจสั่น ตัวสั่น คือเรารู้เลยว่าเวลาตกใจแล้วทำอะไรไม่ถูกเป็นไง ตาค้างแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ กระโดดลงมา! เรารีบหลับตา และกรี้ด! กรี้ดด! แบบสุดชีวิต จนเพื่อนตกใจวิ่งมาดู เพื่อนบอกว่า เป็นไร เมื่อกี้เห็นเมื่อกี้บอกไปนอน เห็นเมื่อกี้เดินเข้าไปในบ้าน แล้วไมไปกรี้ดอยู่ในห้องน้ำ? เราก็ร้องออกมาเลยค่ะ ไม่ไหวละ กลัวมาก แล้วก็เล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟัง ทุกคนตกใจ ไม่มีใครนอนหลับเลยจนเช้า. พอมาตอนเช้าเราให้เพื่อนรีบโทรหาคนขับเรือมารับ คือมารับเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เดี๋ยวจะเพิ่มตังค์ให้ . 9โมง คนขับเรือมาก็ขนของขึ้นเรือ ความรู้สึกคือเหมือนจะเป็นไข้เลยกินยา ละนอนตักเพื่อนผญอีกคน หลับซักพักเหมือนมีแสงแยงตา เราก็หรี่ตาขึ้นมา เห็นหน้าของผีเมื่อคืนยิ้ม ละพูดว่า”กลับละหรอ?”

** ต่อเลย ก็จริงแล้วๆ เหมือนเราฝันอะคะ แต่เป็นฝันที่เหมือนจริงมาก หรือไม่ก็กลัวจนเอาไปฝัน พอตื่นเราก็ถาม พี่คนขับเรือเลยว่า”พี่ค่ะ พี่บอกหนูได้ไหม ที่นั้นเคยมีคนตายรึเปล่า พี่ห้ามโกหกหนูนะ ตอนนี้หนูกับเพื่อนกลัวจริงๆ” พี่เค้าก็บอกว่า “น้อง ปกติเกาะนั้นเค้าไม่ค่อยไปกันหรอก มันเป็นเกาะส่วนตัว แล้วก็ตอนเกิดสึนามิเคยมีศพก็ลอยไปติดอยู่ที่เกาะ ถ้าเป็นคนแถวนี้เค้าไม่ไปกันหรอก ออกหาปลากลางคืนเค้ายังไม่ผ่านเลย” เรานี่… อึ้งเลยคะ แบบกอดคอกันร้องไห้เลย คิดว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น แล้วมีใครเป็นอะไร จะทำยังไง… พอขึ้นท่าเรือ เราก็ลงเรือ แล้วไปรอสองแถวไปบขส. ระหว่างรอก็หิวน้ำกัน เลยเดินไปซื้อน้ำมะพร้าวแถวนั้น ไปถึงพี่คนขายเค้าทักเราเลยว่า ” ไปเกาะอะ เจอใช่ไหม?” เราก็เฮ้ย รู้ได้ไง

พี่เค้าก็บอกอีกว่า ผมยาวลากเท้า ใส่ชุดสีน้ำเงิน? เราก็ ใช่ค่ะ! พี่เค้าก็บอก เอางี้นะน้อง พี่บอกก่อนเลยว่า คนที่น้องไปเช่าเกาะอะ เค้าสติไม่ค่อยดีหรอก เป็นโรคซึมเศร้า เป็นตั้งแต่ลูกสาวเค้าตายอะแหละ คือที่ ที่น้องไปนอนอะเป็นเรือนหอของลูกสาวเค้า ชื่อปิ่น ลูกสาวเค้าตายเพราะสึนามิเมื่อหลายปีมาแล้ว แล้วพอเค้าทำพิธิเสร็จ เค้าก็เอากระดูกไปฝังไว้ที่นั้น

เราก็ “คะ” สถานะตอนนี้คืออึ้ง บางคนก็น้ำตาไหลออกมาเลย พอมาตอนกลับบ้านคือนั่งรถทัวส์กลับ แล้วทุกคนแบบเหนื่อยมากกก เลยหลับ มาสักครึ่งทางท้องฟ้าก็มืด แล้วประมาณ5ทุ่ม เพื่อนทุกคนหลับหมด เราก็มองไปนอกกระจก ดูดาว ดูต้นไม้ แล้วเหมือนหางตาเหลือบไปเห็น ผญ.ใส่ชุดน้ำเงินั่งอยู่ที่ศาลา คือเราจำได้อะ ว่าต้องใช่แน่ๆ แล้วรถก็หยุดพอดี เพราะมีคนลง เราก็หันไปซุกไหลเพื่อนอีกคนเลย ไม่กล้าลืมตาเลยคะ แต่ก็ผ่านไปซักพัก รถก็หยุดให้ทำธุระส่วนตัว เราก็เลยจะไปล้างหน้าสักหน่อย เราก็ถือกระเป๋าสะพายข้างมา เพราะมีโฟมอยู่ เราก็ล้วงๆแล้วเห็น กำไลทับทิมอยู่ เราก็เฮ้ยไม่ใช่ของเรา เลยไปถามเพื่อน

เพื่อนเลยบอกว่า เอ้าไม่ใช่ของแกหรอ? เห็นมันวางอยู่หัวเตียงใกล้กระเป๋าแก ตอนอยู่ที่เกาะเลยเก็บใส่ให้ แล้วมันมีตัวอักษรจางอยู่ด้านใน ว่า”ปิ่น” คือ ณ.ตอนนั่นแบบ โอยชีวิต แล้วก็ยกกำไลแล้วไหว้ ขอโทษขอขมา พอเช้าถึงบ้านก็ชวนกันไปวัด ทำบุญต่อ แล้วให้พระท่านช่วยปัดเป่าให้. ตั้งแต่จากนั้นเป็นต้นมา เราก็ไม่เจอวิญญาณปิ่น อีกเลยค่ะ